Hangi köye en çok payiz yakışır diyenlere Gestemerde deyin. Çünkü Gestemrde de sonbahar çok farklı bir ruh haline çeker insanı. Her şey o kadar dokunaklı ki orda ayrı bir duygu seli vardır. Eski ve tanıdık bir duygu, özlem zamanlarına çağırır insanı. Gülerken bile, gülüşüne hüzün çizgileri oluşur.

Kızıl bir sevda gibi batarken güneş, gölün doğusundan Ateşböceği ay ışığında usulca iner göl kenarına. Oturur izlersin anı anına dağların ardında kaybolan kızıl güneşi. O anı anlatacak kelimeler vurgun yemiş bir kılamın ezgisi gibidir. Acıtır kanatır yüreğinde bir yara açılır kanar usulca içine akıtırsın gözyaşlarını. Seyre dalarsın uçsuz bucaksız gökyüzünü, parıldayan yıldızları saymaya başlarsın çocukluğuna yolculuk yapar hayal dünyasında kayb olmak istersin.

Gülümseyen Berfin’lerin nazlı güzelliği bir başka tat katar Çalacevcani’nın dağ kokusuna. Berfin’leri koparmaya çobanların gönlü razı olmaz. Dokunarak seversin yâda bakarak, bakarak sevilirimi demeyin, gözler buluşunca aradığıyla yüklü bir duygu belirir, bakışlar bazen bıçak gibi keskindir korkutur, bazen de ateşten daha yakıcıdır ısıtır.

Şimdi Gestemerde de, yapraklar sararmış sarı, turuncu, yeşil rengi tüm yapraklar ağaç diplerini ve yolları doldurmuş. Uğurböcekleri son demindedir karıncalar kışa hazırlanıyor. Gökyüzü griye çalmaya başlamış. Her şey ve herkes Çafkani’nin sularında hesaplaşmalar içindedir. Kimi geride bıraktıklarının, kimi ölen çocuklarının, kimi yaşayamadığı aşklarını, kimide hiç farkında olmadan yaşayacağı ayrılığının hazırlığındadır.

Ayazlı gecelerin soğuğuna inat, menekşeler turuncu renkleriyle dökülen yapraklarına yoldaştır. Menekşeler sonbaharda Gestemerde de, küme, küme değil yalnız olurlar. Yemyeşil çayırlarda sade renkleriyle boy gösteririler. Dere kıyılarındaki kuru otlara, taşlara takılan sarı yapraklar akan suyun sesine ayak uydururcasına dansa durur. son kez sonbahara hoşça kal dercesine.

Yani anlayacağınız sonbahar Gestemerde de, zamanların oyununda saklı gözyaşı pınarıdır. Yâda yanlış anlamlar yükleyip tarumar ettiğimiz yanlış hayatlardır. Veya gerçeklerin yanlış parçalara bölündükten sonra birbiriyle milyon kez çarpılıp yalanların sonsuzunu oluşturan bir çığlıktır.

Sonbaharda bütün yalanları sürgüne gönderelim yâda yaprakların sararıp solup düşmesi gibi ruhumuzdaki tüm özlemleri bırakalım aksın gözyaşımızla. Herkes sonbaharda aksın, acılarını döksün orta yere, gözyaşı dökmekten çekinmesin, hala insanım desin, insan olduğunu unutanlara inat.