‘Zone ma’sına güvendiğim birkaç kişiye sordum ‘orman’ kelimesinin karşılığı nedir diye.  Tam bir karşılık öneremediler.Demek ki  unutuldu gitti. Gestemerd dağlarında orman kalmayınca ‘orman’ kelimesi de terketti  gitti ‘Gestemerdce’yi.
‘Biz küçükkken bu dağlarda o kadar çok ağaç vardı ki...’ diye başlıyan ne kadar çok konuşma duydum... O kadar çok ağaç varmış ki ağaçlıkların içine girmeye  korkarlarmış...
Soğuk kış günlerini ve gecelerini ısıtma ihtiyacı... ve bir de yemek, sıcak su derken  Gestemerd dağlarında gün be gün azalmış tabi ki ağaçlar. On yıllarca devam edegelmiş ağaç kesimi.  Bir de hayvanlar, ve özellikle de keçiler topraktan başını uzatan filizlere aman vermeyince, kesilenin yerine en azından bir tane gelmeyince soyu kuruma noktasına gelmiş Gestemerd meşelerinin.
Şimdi bu lanet süreci tersine çevirmek görevi duruyor karşımızda. Hem kendimiz, hem bizden sonra gelecekler için.
Goşkar’dan Gestemerd’e gelirken Gestemerd’in görünmeye başladığı o noktayı aklınıza getirin. Yeşil çayırlar, evler, ağaçlar... Bir de çevresine bakın Gestemerd’in, açık kahverengi çorak dağlar, tepeler... İşte, ‘biz çocukken...’ diye başlanarak tarif edilen o eski ormanlar o dağlarda, tepelerde ve yamaçlarda yer alıyormuş. Hayvancılık ve yakacak ihtiyacı biraz azalınca, çoraklığın içinde, insanı umutlandıran yeşil adacıklar oluşmaya başlamış şimdilerde.
Hayal dünyamın en canlı köşesinde hayali bir fotoğraf duruyor birkaç yıldan beridir.Hayali ama öylesine gerçek ki... Mezarlığın güney tarafından, Hazırbaba’yı  da içine alacak şekilde çekilmiş.Ortasında Gestemerd’in evleri. Sol tarafta Goşkar’a doğru giden yol. Yolun hem üst tarafından itibaren ağaçlar başlıyor. Eskiden açık kahverengi olan bu yamaç yemyeşil şimdi. Taa yukarılara kadar ağaçlık... Goşkar yolu bazen görünmez oluyor alt ve üst kısımlarındaki ağaçlar sebebiyle...
İnanıyorum ki, ve inanmak istiyorum ki, bu hayali fotoğraf  pek çoğunuza  tanıdık geliyor... sizlerin hayal dünyalarında da yer alanlara benziyor.
Biliyorum ki, etrafındaki tepeler ağaçlarla kaplı Gestemerd hayalini sadece ben kurmuyorum. Kendisiyle bu konuyu konuştuğum çok sayıda kişi benzer hayallerden bahsetti bana. Hayallerimizn benzerliği heyecanlandırıyor ve umutlandırıyor beni.
Şimdi ‘benim de böyle bir hayalim var’ diyen tüm Gestemerd’lileri,bu hayali beraberce bir gerçek yapmak için kolları sıvamaya çağırıyorum.  
Önerim şu: Goşkar’a giden yolun üst tarafı köyün ortak malı. Bu yamaç aynı zamanda mezarlığa bakıyor. Köy mezarlığında yatan yüzlerce kişinin anısına bu yamacı ağaçlandıralım. Mezarlıkta yatan her kadın, erkek ve çocuğun  anısına en az birer ağaç dikelim. Ağaçların adları olsun; Ali oğlu Mirzali, Hüseyin kızı Fate, Delal kızı Zerde... Yani dedelerimiz, annelerimiz, amcalarımız, halalarımız, teyzelerimiz, kardeşlerimiz, musayiblerimiz... Dikeceğim bir ağacı Ali oğlu Kali adına dikmek isterim mesela.
Uzun bir zaman alacak bu iş, farkındayım tabi ki. Ancak bugünden başlarsak on sene sonra on yamaçta içinde  binlerce ağaç olan bir ‘Anı Ormanı’ olabilir. Kimbilir, belki birgün ‘Anı Ormanı’mız  o yamacın ötesine taşar. Belki diğer köylere de bir ilham verir...
Yapmamız gereken ilk şey Gestemerd’de yaşıyanları  o ortak alanın ormanlaştırılmasına onay vermelerine  ikna etmek. Gerisi inanıyorum ki o kadar zor olmıyacak.
‘Anı Ormanı’ fonuna ilk bağış geldi bile...Gundız’ın adına.

Kali Alp Kocadağ